Energie moet stromen

Energie moet stromen, dat is zijn natuur en wanneer ze niet kan stromen dan hebben we een probleem. Een gebeurtenis, zoals bijvoorbeeld het branden van je vingers, vereist een reactie om het verder verbranden tegen te gaan. Dit geschiedt in een reflex, zonder dat wij er bij na hoeven te denken. Dat is als het ware een levensreddende reactie. De prikkel roept een energie op en die wordt omgezet in een actie. Op dat moment kan je zeggen de energie stroomt door. In NLP termen wordt dan gezegd. De prikkel vereist een strategie en deze wordt in gang gezet en afgemaakt. Er heeft een FLIGHT actie plaatsgevonden, dat is een goede coping respons en er blijft geen onverwerkte inprint in de gevoelshersenenplaats

Dat noemen we een emotie.

Bij fysieke ( het branden van je vingers) of een bedreigende prikkel (een wagen die plotseling op je af komt) wordt over het algemeen reflexmatig en effectief gehandeld en komt men wel in beweging om het vege lijf te redden. Uitgezonderd van die mensen die bij een schrik als verlamd aan de grond genageld lijken te staan. Daar loop het over het algemeen niet zo goed mee af. Bij deze laatse situatie is er sprake van een FREEZE moment. Dat is een situatie van machteloosheid en zal dus eerder als traumatisch opgeslagen worden. herinnering aan zo'n moment zal nog een heftige emotionele fysiologische reactie veroorzaken. daar zit als het ware nog een emotioneel onverwerkte lading op. In E.F.T. termen is dan het doel 'to decharge the freeze' door middel van tapping om de energiedoorstroming weer op gang te zetten. De 'film' kan dan als het ware weer doordraaien en de gebeurtenis zal nu zonder die emotionele lading in het gevoelsgeheugen opgeslagen worden en zal dan ook geen gevoelens van machteloosheid meer oproepen.

 Als situaties/prikkels minder levensbedreigend zijn treedt ditzelfde reflexgedrag ook op

(de fight en flight en fright reacties) en wordt de energie ook opgewekt maar door sociale en geconditioneerde invloeden wordt er aan die opgewekte energie vaak geen gevolg gegeven.

Omdat het niet past, niet mag, men zich ervoor schaamt of omdat men gevoelsmatig al dusdanig verleerd is om deze energieprikkel in het eigen lichaam te herkennen en er een betekenis aan te geven , dat men er geen gehoor meer aan geeft. Deze geconditioneerde sociale rem is dan blijkbaar sterker dan de drang om in beweging te komen.

Hierin onderscheidt de mens zich van de dieren welke spontaan op hun impulsen reageren.

Onze hersenontwikkeling heeft ons meer mogelijkheden tot zelfcontrole en zelfkeuze gegeven en dat heeft ons gebracht tot waar we zijn. Maar bij een toenemende rationalisatie van ons leven zijn soms wel wat erg ver van onze eigen lichamelijke bewustzijn verwijderd geraakt en reageren we hoofdzakelijk meer met ons hooft en negeren we de informatie die ons lichaam ons aanbiedt. Informatie die ons inzicht geeft over onze gevoelens en emoties.

Als we deze emoties, welke zich aanbieden als buikgevoelens, spierspanningen, een veranderde ademhaling, koud of warm krijgen, blozen of andere tekenen van lichaamstaal niet onderkennen, dan wordt deze opgeroepen energie (emotie) niet gevolgd door een adequate reactie. Deze energie blijft dan als het ware ongebruikt, in opslag, in het lichaam, in afwachting om alsnog tot actie over te kunnen gaan. Tot dan is ze voelbaar als spierpijn, maagklacht, benauwdheid, hoofdpijn, onzekerheid, hoge bloeddruk en hartklachten etc.

Het is dus nogal een prijs die we betalen voor onze rationaliteit en het kost de maatschappij handenvol met geld, aan ziektekosten, arbeidsverzuim en vermindert levensgeluk. In dat soort situaties kan je spreken van geblokkeerde energie. Energie die niet stroomt maar zich als het ware ophoopt achter een stuwdam en waarvan de druk steeds hoger oploopt.

Mensen zijn dus in hun vermijdingsgedrag ( om sociale pijn te voorkomen) gaan reageren op een manier die fysiek op den duur nog meer pijn zal gaan doen.

In plaats van er achter proberen te komen wat die emotie ons te zeggen heeft zodat ze vervolgens weer door kunnen vloeien naar een oplossing, hebben we vaak innerlijk een overtuiging dat het hebben van emoties niet zo goed of gewenst is en proberen we helemaal geen emoties meer te hebben. Met wilskracht wordt dan geprobeerd dit te onderdrukken.

Maar desondanks willen emoties toch stromen. Een emotie is een gevoelsbeweging en wil desondanks toch in beweging blijven totdat men zich weer veilig voelt. Daar is het immers in de natuur allemaal uiteindelijk om te doen. Emoties zijn overlevingsreacties welke ons beschermen tegen onheil en bieden ons gedrag om ons heil weer te herstellen.

Als echter het gehoor geven aan de emotie gevaarlijker wordt geïnterpreteerd dan het blokkeren van de emotie dan wordt er een groot appel gedaan op de wilskrachtige controle en zal er door de opgebouwde spanning op den duur wel lichamelijke pijn ontstaan.

Als iemand geluk heeft, zal er soms een of andere drukklep geopend worden, bijvoorbeeld als iemand kan huilen en zal zodoende de energie de gelegenheid krijgen om eruit te stromen. Maar soms is ook dat blijkbaar ‘verboden'. Soms lijkt het alsof iemand volledig vergeten is hoe hij moet huilen. Als iemand volledig de binding met zijn eigen lichaam kwijt is dan loopt de spanning van deze energieën alleen maar op en tenslotte worden het onzichtbare wonden en pijnlijke beschadigingen en tenslotte een fysieke ziekte.

zo slecht gaan we dus met ons emotionele feedbacksysteem om. Een systeem dat in oorsprong ontwikkeld is om ons te helpen, om ons te laten ervaren wat het probleem is, zodat we het kunnen oplossen om in de toekomst grotere problemen te voorkomen. Een systeem om te overleven.

Daar komt echter nog iets bij. Zonder emoties is het leven armzaliger, schraler en eenzamer en oppervlakkiger. Emotie is juist het feedback instrumentarium wat we nodig hebben om de echte grote waarheid te begrijpen en verdieping in ons leven te ervaren, een zekere spiritualiteit.

Wat dat betreft zou het geen kwaad kunnen als we ons, als mens, weer wat meer van onze animale afkomst bewust zouden zijn. Het gevoel voor het eigen lijf en het weer kunnen interpreteren van de lichaamstaal is een groot goed en zou van jongs af aan weer meer onderricht moeten worden.

Het zou ook de angst voor het lichaam en voor ziektes doen verminderen omdat we dan onze lichaamsreacties meer als vriendelijke hint kunnen beschouwen . Een hint die ons iets te vertellen heeft, (als het rood oplichtende benzine lampje op ons dashboard) en dat we deze reacties niet als een storende klacht beschouwen welke zo snel mogelijk met een pilletje verdrongen moet worden.

Met de Emotional Freedom Techniques is er tevens een effectief, praktisch en snelwerkend middel om deze energieophopingen te traceren en te elimineren om een lichamelijk en geestelijk welzijn te herstellen.

Jan Scholtes